De Muppets in de Google+ hangout. Één van de eerste merken die dit nieuwe Social Media platform omarmt hebben.

Hoe delen mensen online informatie, welke sociale netwerken worden online het meeste gebruikt, de levensverhalen van Twitter en Facebook en dat allemaal in overzichtelijke en kleurrijke plaatjes. Hieronder vindt u de 7 leukste “Infographics” over Social Media.

1. Facebook vs. Twitter

2. Hoe delen mensen informatie op het web

3. Donut Marketing

5. Het verhaal van Twitter (tot nu toe)

6. Visualisatie van 6 jaar Facebook

7. De wereldkaart van Social Media

Social Media is geen hype, geen tijdelijk vermaak van een elitair groepje internetverslaafden, Social Media is een nieuwe revolutie, een nieuw tijdperk. “Social Media is geen keuze meer, de vraag is alleen nog hoe GOED we het gebruiken”.

Een paar overtuigende feiten op een rij:
1. Social media heeft pornografie ingehaald als #1 activiteit op het internet.

Nog niet overtuigd? Dan gaan we nog even door:
2. 1 op de 8 getrouwde stellen in de VS heeft elkaar via Social Media ontmoet.

3. Als Facebook een land was, hadden alleen China en India meer inwoners.

4. Overigens, terwijl je dit leest en het onderstaande filmpje kijkt worden er 100+ uren aan filmpjes op Youtube geplaatst.

5. 80% van de bedrijven gebruikt Social Media om mederwerkers te werven, 95% gebruikt Linkedin!

6. Ashton Kutcher en Britney Spears hebben meer volgers op twitter dan er inwoners zijn in landen als: Zweden, Zwitserland, Israel, Panama, ……

7. 50% van het mobiele internet verkeer in het Verenigd Koninkrijk wordt besteed aan Facebook, ga maar na wat dit betekent voor negatieve klant ervaringen met een bepaald product…

Zo rond het einde van het jaar is het weer de tijd van de lijstjes, twitter, facebook, hyves, populaire weblogs, meest geroemde Hollywood celebrities, dames met de meeste prada handtasjes, ze worden allemaal wel ergens genoemd in een ‘top zoveel’ lijstje.

Het bedrijf Twirus verscheen vandaag met haar onderzoek naar meestgenoemde onderwerpen op twitter in Nederland. De NS en T-mobile kwamen daarbij negatief naar voren, verder werd er veel ‘getweet’ over the voice of Holland, Geert Wilders en het CDA. Twirus is verantwoordelijk voor onder meer het RTL -twitterdebat, griepmeting op twitter en werd voornamelijk bekend door de medewerking aan het televisie programma ‘the voice of Holland’.

Om verder te gaan met de meest ‘getweette’ onderwerpen; In de categorie film en televisie deden De Wereld Draait Door en Pauw en Witteman het goed. De eerste en enige film in de top 10 is Harry Potter.

Personen
Wat betreft personen voert Geert Wilders de lijst aan, gevolgd door Mark Rutte, Job Cohen en Justin Bieber. Balkenende staat op de 5e positie net voor de tweede buitenlandse persoon op de lijst: Lady Gaga. Joran van der Sloot, Luis Suarez, Wesley Sneijder en Barack Obama maken de top 10 compleet.

Rondom de politiek werd er het meest getwitterd over de huidige kabinetspartijen. CDA staat op kop, gevolgd door de PVV en VVD. De PvdA staat op nummer vier.

#fail
Populaire hashtags, waarmee onderwerpen als het ware gebundeld worden op Twitter, waren #durftevragen en #fail. Twirus besloot van #fail, een hashtag die veel gebruikt wordt om te klagen over bedrijven of personen, een aparte top 5 te maken. De NS staat bovenaan die lijst gevolgd door het geplaagde T-Mobile. KPN, TNT en UPC volgens respectievelijk op de 3e, 4e en 5e positie.

Onlangs werd hij verkozen tot: ‘Times, person of the year’, werd zijn verhaal vertaald in een geweldige film: ‘the social network‘ en is hij dusdanig vermogend dat Apple icoon Steve Jobs er jaloers van wordt. Mark Zuckerberg, oftewel de oprichter van Facebook. Maar als ik nu de straat op loop en 10 mensen vraag wie deze Mark is, krijg ik volgens mij veel gestotter en vragende blikken te verwerken. Wellicht nog minder bekend is Jesse Eisenberg die de hoofdrol speelde in de eerder genoemde film, the social network. Hij vertolkt de rol van Zuckerberg, een ietwat autistisch, snel pratende en bovenal zeer intelligent overkomende tiener, die nadat hij is gedumpt door zijn vriendin, facemash bedenkt. Facemash is een site waarop medestudenten steeds de mooiste dame kunnen kiezen uit een tweetal foto’s. Hij bemachtigde de foto’s uit de diverse online smoelenboeken (facebook) van de Harvard universiteit. Et voila, facebook 1.0 is geboren. Een intrigerend verhaal, verfilmd in Hollywood style, maar zeker de moeite van het bekijken waard. Ga voor de rest van dit verhaal dus gerust richting bioscoop!

Het is nog geen zes uur in de ochtend als de wekker naast mij begint te rinkelen. Versuft tast mijn hand in het donker om het onding een verschrikkelijke dreun te verkopen. Helaas was ik de avond ervoor zo gewiekst om hem op mijn bureau te plaatsen, net ver genoeg weg om er daadwerkelijk voor uit bed te moeten om hem uit te zetten. Met beide voeten op het koude laminaat en een hoofd als een duf konijn, besef ik dat het een bijzondere dag zal worden, een dag die zich voornamelijk af zal spelen op de Duitse autobahn.

Na een vluchtig ontbijt en het inpakken van de laatste onmisbare benodigdheden, vooral mijn tandenborstel laat ik vaak thuisliggen, kunnen we vertrekken. De eindbestemming is Zwitserland, alwaar we een vakantiehuisje hebben gehuurd aan de Walensee. De grens met Duitsland is vanuit Delfzijl gelukkig snel bereikt, binnen een half uur rijden we langs leegstaande grensposten op de rand van Nieuweschans (tegenwoordig Bad Neuschanz). Een goed navigatiesysteem is tijdens zo’n reis een onmisbare noodzakelijkheid geworden. Nooit meer verkreukelde en wegvliegende landkaarten, maar een zoetsappige Vlaamse damesstem die precies vertelt bij welke afslag we de snelweg op en af moeten rijden. Het bewuste systeem wat bij ons aan de ruit van de volvo hangt is zelfs uitgerust met de laatste file informatie, ook in Duitsland dagelijkse realiteit.

De wegen zijn geweldig en van het rijgedrag van de gemiddelde Duitser kan de Nederlandse bestuurder nog heel wat leren. Ook de radiostations zijn jaloersmakend, of de muziek nou specifiek gemaakt wordt om het autorijden plezierig te laten verlopen, of dat deze associatie puur door ons gemaakt wordt, laat ik even achterwege… Maar genieten doen we zeker. Na amper twee uur rijden, doet onze Vlaamse schone voor het eerst van zich spreken, ze wijst ons op dreigend gevaar van ‘stau’ en leidt ons zeer vakkundig naar een beter alternatief. Wat met name opvalt tijdens de rit is het veelvuldig ontbreken van benzinestations, of de aanwijsborden die bijzonder onduidelijk zijn. Het is ons dan helaas ook meer dan eenmaal gebeurd dat we midden in een dorp terecht moesten om de benzinetank te kunnen vullen. Bij een goed benzinestation vind je in Duisland daarentegen wel bijna altijd een Raststätte. Dit fenomeen stamt al uit de jaren vijftig en is doorgaans om de zestig meter aan te treffen. De Raststättes behoren veelal tot een franchise met daarbij meestal een fastfoodrestaurant (MacD of Burger King). Tijdens onze rustpauzes hebben we uitstekend gegeten en genoten van de koffie (vooral om wakker te blijven).

Inmiddels staat de klok ruim zeven uur verder en wordt het behoorlijk druk op de weg, het Ruhrgebied leverder eerder al wat vertraging op, maar in de spits rond Munchen rijden is eveneens niet bepaald aan te raden. Ook ditmaal boodt onze navigatie uitkomst, hoewel… Ze verwees ons de snelweg af en een paar kleine dorpjes door richting een andere autobahn, deze zou ons richting de grens van Oostenrijk leiden. En jawel, nog geen uur later was de grens met het Alpenland bereikt. Oostenrijk en Zwitserland voeren bijde een vignet beleid, dat wil zeggen dat er een sticker voor je ruit moet hangen, wil je legaal gebruik maken van de autoweg. Gelukkig hoeven wij alleen een lange tunnel en een kwartier gaans over de Oostenrijkse wegen, dus voor drie euro zijn we klaar. Het is maar goed dat we een vignet gekocht hebben, want de controlle van de Oostenrijkse douaniers is nauwgezet! Wederom had het navigatiesysteem het bij het juiste eind, nog geen 15 minuten later, kwam de Zwitserse grens alweer in zicht, ditmaal amper controlle (vreemd, aangezien Zwitserland niet binnen de Europese Unie valt). Dankzij onze Vlaamse madam zaten we ook meteen aan de goede zijde van Zwitserland en voorkwam ze dat we langs langzame Alpenpassen moetsen om onze eindbestemming te bereiken. Het volume van de radio staat nog steeds op standje ‘luid’ en de poetische woorden ‘verdamnt lang her‘ schallen ons tegemoet. Inderdaad, het is alweer een behoorlijke tijd geleden dat mijn wekker rinkelde, maar het enige gerinkel wat we nu nog horen zijn de typerende koebellen op de groene alpenweiden. Gruss dich!

Het is midden september, samen met een grote teddybeer, hij past amper in mijn fietstas, ben ik op weg naar de ouders van een pasgeboren inwoner van Delfzijl. Nadat ik mijn straat ben uitgereden, steek ik over bij het ziekenhuis, op de gevel pronkt in grote witte letters de naam Delfzicht.

Een begrip in onze regio, waarbij uitstekende medische zorg wordt gecombineerd met individuele aandacht voor de patiënt. Ook ik ben met het ziekenhuis vergroeid, al vanaf mijn geboorte, meer dan 25 jaar geleden, staat het medische bolwerk op deze plaats (geopend in 1968). Ik vervolg mijn fietstocht richting kraambezoek en ben blij als ik eindelijk op de deurbel drukken mag (wat waait het toch altijd in onze havenstad!). Het kleine meisje in de wieg wordt bijna bedolven onder de knuffelberen, mijn beer laat ik dan ook mooi op de grond naast het wiegje waken. Tijdens de koffie en beschuit met muisjes komt de bevalling ter sprake, het was geen pretje en zeker geen gemakkelijke alledaagse bevalling. Gelukkig is het ziekenhuis zo dichtbij en hebben ze ons uitstekend verzorgd, verzucht de moeder terwijl ze liefdevol naar haar pasgeboren kroost kijkt.

Het is januari 2010, de oliebollen zijn inmiddels weer achter de kiezen en het vuurwerk is op de scheiding van oud en nieuw jaar weer massaal ten hemel gezonden. Zoals u ongetwijfeld weet wordt het een druk jaar voor de politiek. Op 3 maart a.s. vinden de gemeenteraadsverkiezingen plaats. De eerste maanden van dit nieuwe jaar bestaan dan ook uit vergaderingen, werkbezoeken en tal van andere activiteiten ter voorbereiding van deze verkiezingen.

Afgelopen zaterdag zat ik wederom op mijn fiets en stak zoals gebruikelijk weer over bij het ziekenhuis, aan de gevel hangt inmiddels in grote rood en witte letters: ‘Ommelander ziekenhuis groep’, wel even wennen als u het mij vraagt. Voor bevallingen kunnen de inwoners van Delfzijl inmiddels niet meer in ons ziekenhuis terecht, ze moeten uitwijken naar Winschoten of Groningen. Ik denk aan mijn goede vriendin en haar pasgeboren kindje, geen pretje om zo’n afstand af te moeten leggen en in een vreemd ziekenhuis terecht te komen. Zorgelijk! Achter mij hoor ik een auto glijden door de sneeuw, hij kan maar amper tot stilstand komen op het glibberige wegdek, dat scheelde toch weinig, bijna een ongeluk. Al fietsend besef ik mij dat als er nog meer onderdelen, of misschien het hele ziekenhuis, uit Delfzijl verdwijnen, we letterlijk en figuurlijk verder van huis zijn!

Zonder ongelukken kom ik door de sneeuw aan bij mijn vergadering, campagnezaken staan op de agenda. De vergadering sluit prachtig aan op mijn mijmeringen van zoeven. Op 15 februari brengen we met de CDA afdelingen Delfzijl, Appingedam, Loppersum, Eemsmond, Bedum en Ten Boer, werkbezoeken aan de zorg en veiligheidsinstellingen in Delfzijl, luidt de boodschap. Het dagprogramma bestaat uit werkbezoeken aan de politie, brandweer en het ziekenhuis in Delfzijl, ’s avonds zullen we in de Nicolaikerk te Appingedam, samen met Tweede Kamerleden Rikus Jager en Coskun Çörüz, spreken over het onderwerp zorg en veiligheid! Iedereen die belangstelling heeft is welkom! Mooi, denk ik bij mezelf, er komt actie. Eerst eens horen wat de instellingen te zeggen hebben over de veiligheid en zorg in Delfzijl en dan eens goed luisteren wat de burger vindt! Zo hoort dat in de politiek. Met een beetje goede wil kan die kleine spruit met al haar knuffelberen later ook gewoon naar het ziekenhuis in Delfzijl, mocht dat nodig zijn! (Column voor het infobulletin van het CDA).

Buiten vriest het twee graden, ik zit binnen voor mijn beeldscherm en luister naar een (s)prekende Freek de Jonge. Door de prosecco van gisteravond loop ik de hele dag al met een duffe kop en waterige oogjes door het huis, het volgen van Freek zijn tirades vergt dan ook enige moeite. Het einde van 2009 is in mijn omgeving rustig verlopen, samen met vrienden en familie aftellen naar middernacht en proosten op 2010. Na een nachtelijke wandeling huiswaarts tegen 02.00 ’s nachts, verliep het daaropvolgende inslapen zonder al teveel moeite.

Op mijn netvlies ontvouwen zicht beelden van een oude man, bebaard en gehuld in een lang gewaad staat hij daar op mij te wachten. De man staat kromgebogen tegen een troon geleund, zijn houten staf balanceert losjes in zijn vrije hand. Langzaam brengt mijn onderbewustzijn me dichterbij, het gemompel van de oude baas wordt luider: ‘waar blijft hij toch, het is bijna tijd, stel je voor dat hij te laat komt’. Op een paar passen na ben ik nu van de troon genaderd, de oude man recht plots zijn broze lijf en kijkt mij enigszins verdwaasd aan: ‘ben je daar eindelijk’? ‘Je voorganger is al vertrokken, zijn taak zit er op’! ’Ik had eerlijk gezegd wel gehoopt dat je wat eerder was gekomen, ik moet je nog helemaal inlichten over je taken, de gebruiken, en wat niet al meer’. Vlug nou, loop met me mee, nog genoeg tijd om voor je uit te staren, er is nu werk aan de winkel’. Totaal overbluft volg ik gedwee, ik geef gehoor aan de opdracht om de man zijn houten staf beet te pakken, plots lijkt de wereld om mij heen te draaien als een tornado. Als mijn zicht weer verscherpt en het misselijke gevoel in mijn buik verdwenen is, besef ik dat ik niet meer in de buurt van de troon ben…

De oude man heeft mij meegezogen naar een pittoresk dorpje dat zomaar uit de pennenvloeisels van Charles Dickens’ fantasie had kunnen ontspringen. Uit de kleine raampjes van de huizen schijnt het licht van de kaarsjes in de kerstboom naar buiten, de deuren van de kerk staan open en op de trappen voor de openstaande deuren brengt een koor ‘Auld Lang Syne’ ten gehore. De oude man staat neuriend naast me, ‘waarom breng je me hier naartoe’, vraag ik hem. Glimlachend kijkt hij me aan, ‘als nieuwe meester van het jaar moet jij toch weten hoe ze overal hun jaarwisseling beleven’. Hij zegt het met zo’n vanzelfsprekendheid dat ik bijna niet durf te vragen wat hij met zijn antwoord bedoeld, mijn nieuwsgierigheid overwint het uiteindelijk toch. ‘Meester van het jaar?’ Mijn ogen hadden niet vragender kunnen kijken! De oude man’s glimlach wordt alleen maar breder. ‘Ieder jaar heeft zijn meester, de bewaker van de tijd, jij denkt toch niet dat iedere maand, elke week, de uren. minuten en seconden zonder enige moeite aan de mensen voorbij trekken?’ De meester van 2009 is al vertrokken en nu is het aan jou, 2010 wordt jouw jaar’. ‘Pak nu mijn staf, het is tijd om naar de volgende bestemming te vertrekken’.

Vele landen en gebruiken later, het misselijke gevoel wil inmiddels niet meer verdwijnen, bevind ik mij evenzo plots als het begon, weer in de ruimte met de troon. ‘Het is tijd mijn jongen, tijd voor jou om op de troon plaats te nemen, dan tellen we samen af naar het nieuwe jaar’. Als de laatste seconden van 2009 door de oude man worden afgeteld, begint om ons heen de aarde te beven. Lichtflitsen in velerlij kleuren en zachte en harde knallen doen mij beseffen dat het vuurwerk op aarde het afscheid van oud en het verwelkomen van nieuw aan het inluiden is. Een enorme knal weerklinkt en plotseling zijn mijn troon en de oude man ingeruild voor mijn slaapkamer. Verschrokken en verdwaasd besef ik dat ik gelukkig geen meester van 2010 hoef te zijn, maar deze ongetwijfeld ongekend zware taak aan iemand anders mag overlaten. Aan mij om het jaar op andere wijze succesvol te laten verlopen!

Het is inmiddels de 2e januari van 2010, tijd om mijn bed op te zoeken. Wat 2010 ons zal brengen zal de tijd uitwijzen, maar ik wens jullie allen een gezond, gelukkig en bovenal goedgestemd nieuwjaar toe!

Het is maandagochtend acht uur. De wekker naast mij is eindelijk gestopt met rinkelen, buiten is het nog schemerig. Met de gordijnen geopend sla ik geeuwend de drukke verkeersader voor ons hotel gade. Over het verkeer in Parijs kan je boeken schrijven, een chaos van auto’s, tram en metro lijnen en zelfs fietsen, zwermen zich over de zorgvuldig aangelegde straten van Baron Haussmann uit. Zo voor het open raam, de enigszins vervuilde lucht van Parijs inademend, denk ik terug aan gisteren, aan die lange reis van meer dan 7 uur.

Reizen door Nederland is doorgaans prettig, zeker op een rustige zondagochtend. De enige hinder die je af en toe ondervindt, is een vrachtwagen die zijn collega niet snel genoeg vindt rijden en besluit tot een inhaalactie over te gaan. Na iets meer dan drie uur, wellicht hebben we ons niet helemaal aan de snelheidsgrens gehouden, hebben we de grens met Belgie dan ook bereikt. Hoewel grens, vroeger was er controlle, stond je een uur in de rij om je paspoort te mogen tonen, maar vandaag de dag… De hokjes zijn afgebroken, er is alleen nog een blauw bord met gele sterren die ons vertelt dat we in Belgie zijn aanbeland, en…. Het asfalt, eigenlijk merk je aan de verandering van plaveisel nog het beste dat je het land van onze zuiderburen hebt betreden. Nog geen halve meter buiten Nederlands grondgebied merk je het al, van een confortabel vlak wegdek, moet je jezelf plotseling vastgrijpen om niet van je stoel te glijden. Gelukkig is het maar een kleine afstand tot de Franse grens, alwaar ons gelukkig weer goed geasfalteerd wegdek ligt te wachten. De Franse wegen zijn perfect, breed, vlak en zeer rijwaardig, het enige nadeel is dat je je scheel betaald bij de péages. Al snel beginnen de wegen in Frankrijk drukker te worden en tegen half vijf in de middag vangen we een eerste glimp van de Eiffeltoren op, terwijl we over de périférique (gigantische ringweg om de stad) rijden.

Na hooguit tien minuten kunnen we de drukke (hectische) rondweg gelukkig weer verlaten en rijden we de stad in, nog meer drukte! Gelukkig is ons hotel snel gevonden en kunnen we de auto voor enkele dagen opbergen in de parkeergarage van het hotel. Tot woensdag staat hij veilig opgeborgen, totdat hij ons naar Zwitserland mag voeren. De gemiddelde Parijzenaar is overigens niet geheel bekend met het fenomeen zebrapad, met gevaar voor eigen leven staken we dan ook de straat over die ons terugbracht naar het hotel.

Inchecken
We dwalen heel even af van het onderwerp verkeer, om in te checken. Achter de balie zitten Pierre en Jaques, ik heb geen idee hoe ze echt heetten, maar vermakelijk waren ze wel. Ons Frans is sinds de middelbare school enigszins verslechterd, vandaar dat we ook vriendelijk vragen of we Engels mogen praten. ‘Waar komen jullie vandaan?’ Is de wedervraag. Als het antwoord Nederland blijkt te zijn, is alles in orde, Engels is geen enkel probleem. Waren we echter uit Londen gekomen, dan hadden we Frans moeten spreken. Hij zei het met een glimlach, maar ergens proef ik toch enige haat en nijd die de honderdjarige oorlog tussen beide landen heeft doen oprakelen. Vlug de spullen naar boven gezeuld, waterflessen verzameld en de fototoestellen op de rug gehangen. Op naar de binnenstad, zonder auto ditmaal.

Openbaar vervoer
Keuze te over, je kan kiezen voor bus, tram, metro, trein en zelfs de sneltrein. Een wirwar van gekleurde lijnen op de kaart voor ons, maakt de keuze voor het juiste vervoersmiddel niet gemakkelijker. Het station Port de Clichy lijkt de dichtsbijzijnde optie. Na een wandeling van 1,5 kilometer doemt het vriendelijke stationnetje voor ons op, ook daar hangt weer een lijnenkaart. We stempelen ons in Nederland gekochte kaartje en nemen sneltrein 13 richting Gare Saint-Lazare, nog geen tien minuten later staan we alweer op straat. De eerste les is geleerd, het Parijse openbaar vervoer is efficient, om de vijf tot tien minuten rijd er een trein richting gewenste plaats van bestemming, de ritjes zijn kort, het aantal zitplaatsen te weinig.

Eerste kennismaking
De benenwagen is gelukkig ook een zeer doeltreffend vervoermiddel in de binnenstad van deze metropool. Inmiddels (gisteren 16 oktober) liggen mijn schoenen ter reparatie bij de schoenenlapper, er zaten behoorlijke gaten in de zolen door de talloze kilometers wandelen op het Parijse talud. De afstand vanaf Gare Saint-Lazare tot de Champs Elysee is gelukkig maar kort, na nog geen vijfhonderd meter bereiken we deze wereldberoemde winkelstraat. De bekende namen op de gevels stralen ons tegemoet, Chanel, Louis Vuitton, Nike, Mercedes en zelfs McDonalds. Het aantal toeristen is inmens, het verhaal gaat dat de ware Parijzenaar zich hier niet thuisvoelt, met name door het grote aantal toeristen dat hier de boventoon vormt. Aan het einde van de Champs Elysee staat de Arc de Triomphe. Het inmense bouwwerk is geplaatst op la Place Charles de Gaulle, een van de drukste verkeerspleinen van de stad. Het in- en uitvoegen op deze rotonde moet met ware doodsverachting gebeuren, weinig auto’s in Parijs rijden dan ook zonder deuk rond. De aandacht keert terug naar het gedenkmonument dat Napoleon in 1806 liet bouwen (pas afgebouwd rond 1836). Imposant is het juiste woord, weer een monument dat van onze ‘wishlist’ kan worden weggestreept.

De avond nadert, het laatste zonlicht brengt een prachtige oranje gloed over de avenues om ons heen. De Lamborghini’s en Ferrari’s, die constant over de Champs Elysee paraderen, kiezen het hazenpad om een pittoresk restaurant op te zoeken en te dineren (onder het genot van een mooie Côtes de Castillon (wijn – Bordeaux). Ook wij keren terug naar ons hotel, wederom met de sneltrein en doen ons vlak naast ons hotel tegoed aan een Italiaanse dis. A demain! (deel drie volgt binnenkort).

Herfst had inmiddels zijn intrede gedaan, de wind loeide over het land, bomen zwiepten van links naar rechts en weer terug, geen weer om langs ‘s heeren wegen te moeten trekken.Vermoeid sloeg Aubert een zucht van verlichting toen hij voor zich zijn favoriete rots in zee zag rusten. Met moeite liet hij zich voorover zakken op de harde stenen bodem. Daar lag hij, voorovergebogen op de rotsen. De wind suisde om zijn oren en deed het zoute water rond hem met een brute kracht tegen het eiland aanbeuken. Zijn verweerde pij raakt langzaam doorweekt, toch bleef hij in de zelfde houding zitten. Dagen had hij gereisd om hier in eenzaamheid te kunnen genieten van de natuur en de zee. Een helder wit licht deed de monnik echter uit zijn mijmeringen opschrikken, recht boven hem, alsof een ster vanuit de hemel naar beneden viel, of was het wellicht een engel? Aubert werd geroepen, ‘bouw voor mij een kerk, Aubert, een kerk op deze rots’. Het was de heilige aartsengel Michaël die hem met het zwaard in de handen van boven toesprak. Zo snel als het licht ontstaan was, was het echter ook weer verdwenen. Recht overeind zat Aubert op zijn rots en staarde naar de hemel, een kerk zou hij gaan bouwen. Een kerk op de rots.

In 709 na christus verrees zijn kapel, er konden 100 mensen kerk houden op de rots in de zee. Het werk van Aubert zou niet teloor gaan, in de jaren erna vergrootten monniken zijn kapel tot een klooster, slechts bereikbaar per sloep of schip. In 966 zetten de Noormannen, of liever Normandiërs voet aan wal op het rotseiland. Onderaan het klooster, midden op de rotsen, bouwden zij hun huizen. De benedictijner monniken mochten in het klooster blijven wonen. Met vereende kracht werd het eiland uitgebouwd tot bolwerk op zee, een machtige vesting met haar gigantische kloosterkerk op de top van het eiland.

Het is zomer 1993, tussen broer en zus ingeklemd op de achterbank van een witte Opel kadett, dat is waar het landschap van Normandië aan mij voorbij trekt. Een uur na het vertrek van onze camping stopt de auto op een parkeerplaats, voor ons liggen enkele duinen, erachter zullen we waarschijnlijk de zee aantreffen. Als laatste klim ik uit de auto en stap de verzengende hitte van de Franse kust binnen, nu al vermoeit stap ik achter mijn familie aan. Bij een doorloop tussen de duinen vang ik plots een glimp van een kasteel op, althans zo lijkt het van die afstand. De vermoeidheid is plots verdwenen, ademloos kijk ik naar het schilderij dat midden op zee voor mij opdoemt.

Twaalf jaar later, het is juli 2005, wederom sta ik op diezelfde plek en alweer beneemt het uitzicht mij de adem. Voor mij trekt een stoet aan toeristen de opgehoogde asfaltweg over, aan weerszijden liggen parkeerplaatsen met rijen aan vervoersmiddelen. Op de borden bij de ingang staan de tijden waarop de vloed opkomt, als je de auto voor die tijd niet hebt weggereden zal je naar huis toe moeten lopen. Aan het einde van de asfaltweg is een toegangspoort tot het eiland, erdoorheen gekomen begint de klim meteen. De straatjes zijn er nauw, huizen zijn er nauwelijks meer bewoond, althans niet in de straten waar wij lopen. Om ons heen zijn vooral souvenirwinkels en eetetablissementen die het straatbeeld vormen, de uithang borden en coca cola reclames vliegen ons om de oren. De klim door de steile met kinderkopjes geplaveide straten is echter de moeite waard, het uitzicht vanaf de kloosterkerk en het gebouw zelf zijn zeer de moeite waard. We zijn niet alleen op het eiland, naast de 40 officiële inwoners, bezoeken jaarlijks 3,5 miljoen andere toeristen het eiland.

Het is herfst 2009, buiten waait de wind om het huis, bomen zwiepen van links naar rechts en weer terug. Ik zit binnen en voor mij ligt een foto album, foto’s uit 1993 en 2005, op de plaatjes staat een eiland, een eiland met een kerk. Een kerk op een rots in zee. Hoewel Aubert en de heilige Michaël wellicht andere ideeën voor ogen hadden, sla ik met blijde gedachten het foto album dicht.